A POZA DA MOURA
Esta lenda trouxerona Rodrigo Ferreiro e Naiara Pereira.
Contada pola avoa de Rodrigo, Maruja Barbosa, da beira do mar, en terras de Domaio.
Na aldea hai unha poza ben fermosa, e alí era donde os dous namorados tiñan os seus encontros segredos.
Mais un día o pai dela descubríunos.
Ao pai non lle gustaba aquel rapaz para a súa filla, polo que decidíu matalo.
A fermosa moura, chea de dor, tirouse a auga, e nunca máis se soubo dela.
Aínda que nas noites de verán, escóitanse os seus choros e laios, que fan que os corpos das xentes do lugar, sintan arrepíos.
E din que nas noites de San Xoán tense visto á moura ao lado da poza, nun ensimismamento que amosa a desesperación dun amor non fructificado, pola sinrazón e incomprensión dos sentimentos máis puros e nobres.
O amor entre dúas persoas.

